Home
School 4
  • Transformatie van een school tot sociale woningen

  • Transformatie van een school tot sociale woningen

  • Transformatie van een school tot sociale woningen

  • Transformatie van een school tot sociale woningen

  • Transformatie van een school tot sociale woningen

Situering: Ridderstraat, Leuven

Opdrachtgever: C.V. Dijledal

Architect: a33

Opdracht: Transformatie van een voormalige stadsschool gebouwd in 1884 tot 28 appartementen, waarvan 5 aangepast voor mindervaliden, aangevuld met een ADL-centrale en een ruimte voor socio-culturele activiteiten.

Uitvoering: 1994

Kostprijs: 1.735.000 euro of 474 euro/m┬▓ (excl.)

In dit project werden de karakteristieken van een voormalige stadsschool uitgebuit om een zinvolle functiewijziging naar sociale huisvesting door te voeren.

De centrale hal van het bestaande gebouw meet 9 op 20 m en heeft een hoogte van 11 op 15 m. De overspanning wordt gerealiseerd d.m.v. boogconstructies in ijzer. De hal is afgewerkt met een neo-classistische bepleistering.
De directeurswoning is opgevat als een eclectisch geïnspireerde burgerwoning op nagenoeg vierkant grondplan, voorzien van 2 bouwlagen.

De klassen waren 9 m lang, 7 m breed en 4,5 m hoog. De hoeken waren afgerond, ze werden verwarmd met warme lucht en kolenkachels en kregen verse lucht via de gietijzeren roosters in de gevels.
De turnzaal was een eenvoudige ruimte van 18 op 10 m, overspannen met 6 uitgewerkte houten spanten. Aanvankelijk was hier het schoolmuseum gevestigd.
De vestibule deed oorspronkelijk dienst als wasplaats en kleedruimte; later werden de toiletten hierin geplaatst.

De stadsschool werd in 1974 verkocht aan het rijk, nadat het stadsbestuur haar plannen om het gebouw af te breken en te vervangen door een nieuwbouw had moeten laten varen. Sinds 1978 werd er geen onderwijs meer gegeven. De plaatselijke bibliotheek en het stempellokaal waren er gevestigd tot 1988.
In 1988 kocht de sociale bouwmaatschappij c.v. Dijledal het gebouw aan om het om te bouwen tot 28 woongelegenheden.

Doorheen de vestibule werd een verbinding voor voetgangers en fietsers tussen de Ridderstraat en Vriesenhof gerealiseerd.
In de klassen werd de verdiepingsvloer afgebroken en vervangen door twee tussenvloeren in hout. Door verschillende combinaties zijn er appartementen met 1, 2 of 3 slaapkamers van gemaakt. Op de zolders zijn de flats wat kleiner en bedoeld voor alleenstaanden.

In een project van sociale huisvesting is de zingeving van de monumentale ruimte, die de centrale hal is, niet vanzelfsprekend. Geluiden werden enorm weergalmd en het minste geroep zou het wonen hier al veel minder prettig maken. Daarom werd een deel van het gelijkvloers afgesloten om IZW vzw (Integratie en Zelfstandig Wonen) te huisvesten. Een nieuwe vloer ter hoogte van de bestaande galerij biedt plaats aan een openbare functie. De hal is de belangrijkste circulatieruimte; de lift en de trap worden erin gesitueerd, waardoor de hal een minder streng karakter krijgt.

In de voormalige turnzaal zijn twee grote woongelegenheden ondergebracht, met de drie slaapkamers op het gelijkvloers en de woonkamer op de verdieping, waardoor de ruimtelijkheid van de mooie zoldering en spanten bewaard kon blijven.
De vroegere directeurswoning had een zeer grote verdiepingshoogte. Door herschikking van de vloeren werden er twee bijkomende verdiepingen gerealiseerd. Hierdoor konden er 2 grotere en 6 kleine appartementen in ondergebracht worden.

Het project werd bekroond met de prijs van de stad Leuven voor architectuur in 1993 en met de prijs van de Vlaamse Gemeenschap in 1994.

De integratie van kunst in dit project is erg zinvol. Vooreerst is er de ruimte die door haar monumentaliteit en door haar semi-publieke bestemming vraagt om een zorgvuldige en kunstzinnige aankleding. Bovendien kon een kunstintegratie het opwaarderend effect van deze verbouwing over een veel ruimere buurt laten uitstralen.
Er werd beroep gedaan op Guy Rombouts en Monica Droste.
Als een reactie tegen de feitelijke overmacht van het utiliteitsdenken tot diep in de taal, ontwierpen deze kunstenaars een alternatief alfabet waarbij elke letter van ons alfabet (dat ook berust op afspraken en conventies) werd vertaald door een snijpuntloze lijn, gebaseerd op de eerste letter van het woord waarmee de vorm omschreven wordt. Elke letter krijgt ook een kleur volgens het eigen principe.
Met dit nieuwe alfabet kan ook op een nieuwe manier geschreven worden. De "azartletters" kunnen zoals in ons gewone handschrift met elkaar verbonden worden om een woord te vormen, maar het eindstuk van de laatste azartletter moet bij het begin van de eerste aansluiten. Een "azartwoord" kan dus door een gesloten figuur worden voorgesteld. Elk woord wordt een eiland.